Nieuws

Maak uw eigen awareness filmpje

Kijk het voorbeeld filpje nog eens  https://youtu.be/3KAHuRkPrE4

Maak zelf een filpje met waarin iemand een bord aflikt of een kopje uitlikt.

Voeg dan als het kan een tekst toe om andere ook uit te dagen een filpje te maken.

Eventueel kun je deze pdf gebruiken

 

Zet daarna het filmpje online bij youtube en deel het op sociale media met #FTDruAware (FTD are you Aware, FTD bent u bewust?)

 

Internationale Awareness Week

FTD Week logo-600x175

Vandaag (4 oktober 2015)  is de internationale FTD awareness week gestart. Het volledige programma kunt u vinden bij de AFTD

In Nederland is aanstaande zaterdag de publieksdag

Ook zijn we gestart met een awareness campagne op twitter/facebook. Het is de bedoeling om zoveel mogelijk filmpjes te krijgen waarin mensen hun bord of een kopje aflikken.

Wilt u er ook een maken lees hier meer!

Vrijwilligersprijs/Passieprijs

Hallo allemaal, wij dingen mee aan de vrijwilligersprijs!

Als wij verkozen worden als favoriet kunnen wij €5000,- winnen.

Ook hebben wij als bestuur gemeend een speciale vrijwilliger aan te dragen voor de Passieprijs!

Als er iemand met passie voor de stichting is dan is het onze Mart.

Voor meer informatie http://www.vrijwilligersprijzen.nl/pages/2015/Inschrijvingen/Landelijk?postid=125017

Voor meer informatie over de passieprijs: http://www.vrijwilligersprijzen.nl/pages/2015/Inschrijvingen/Passieprijs?postid=125015

De vakjury bepaald wie de winnar is.

Coast 2 coast update VI (behaald)

even een update, dat zal trouwens wel de laatste zijn, bedenk ik me nu.

De race

Vrijdag 11 heb ik de fiets weggebracht naar de transition zone; met daarbij de rugzak met alle fietskleding, bidons, energiedrankpoeder etc; dat was een flinke uitdaging, om goed te bedenken, wat je allemaal nodig hebt; dankzij Hanni is dat gelukt. wéér pasta gegeten (al 'n week) vroeg naar bed.

Zaterdag 12 om 6 uur op, Hanni maakte een berg havermout, loopkleding gaat aan. Om 7u naar Nairn, aan de oever van Moray Firth (is Noordzee). Om 7.30 is m’n chip ingecheckt, en sta ik met alle anderen klaar. Het is niet een enorme massa mensen, ik hoor later ongeveer 500 deelnemers aan de tweedaagse. start en run, langs een kronkelende beek, 11 km naar Cawdor Castle waar de fietsen staan te popelen. het lopen gaat lekker, het is een heel smal kronkelig pad, nauwelijks plek om elkaar te passeren; het kan wel, dankzij de enorme vriendelijkheid van de mensen; alles is cheer up, you’re doing well, en no problem.

Ik rende niet als een dolle, rustige 9,5 p/u. om 9 u bij de fiets. iedereen kleedt om, ik schud het sportdrankpoeder in de bidons en in de Camelbak, een plastic zak met drinkslang. op weg om 9.16u.  Heerlijk, een afdaling, wat een uitvinding, dat fietsen. ongemerkt ga iksteeds harder, ook heuvelop, maar dat mag niet, er komt nog zo veel. gas terug.

Ik haal mensen in, en wordt ook ingehaald; af en toe zeg je iets, you’re OK ? yes, I’m fine, thank you. Het zijn landbouwvelden, golvend, de oostkust is vruchtbaar, de glooiingen nog niet enorm; als je flink vaart maakt downhill haal je al de helft van de volgende heuvel. langzaam wordt het steiler en ook ruiger landschap, de tweede helft van de 80 km is het flink klimmen en dan ook lekker hard dalen, alles tussen 5 en 40 km/u. het laatst is een lange klim door een verlaten reuzenheuvel met veel wind, en dan een 4km steile afdaling, daar heb ik wel mijn snelheidsrecord gebroken.

In Fort Augustus gaat de fiets weer in een omheining, ik chip m’n aanwezigheid, doe de rugzak af en nu run door het stadje, langs een groepje Japanse toeristen, naar de oever van Loch Ness; daar (kreun !) met de loopschoenen aan door het water lopen met een onbekende Brit, en 'n 2 persoonskano, als het kniediep wordt gaan we in de kano en peddelen; nu is ook m’n fietsbroek nat; we ronden een boei op een paarhonderd meter en terug naar de kant, zwemvest uit en run naar de finishchip. tijd ergens rond 13u.

De tweede dag begint weer om 6u met ontbijt, en een AA drank, dan start ik om 7.40u. eerst langs een kanaaltje, de oostkust en westkust zijn met ingenieuze kanalen en sluisjes verbonden, met ik meen 30 meter hoogteverschil.

Dan, na 10 km gaan we mountainbiken, steil een bergpad op, voor me valt iemand met zijn fiets en klimpedalen

in de struiken, op de kop; krabbelt ook weer op, met Engels humorgemopper. steil, mul zand, grind, boomwortels, zo ziet het pad eruit; nu veel mensen met materiaalpech, lekke banden, gebroken ketting; nu wordt het pad minder kronkelend, langer en breder, maar de hele tijd  flink klimmen en dalen. ergens, ik daal hard af over een dirt road, zie ik dat over de hele breedte van het pad allemaal stenen, zoals ze bij de NS tussen de rails liggen, hard kantig vuistgroot, een 20m strook;

Ik besluit mijn fiets te vertrouwen en vol door te gaan; wow, het lukt; er komen nog 5 of 6 van die stroken met keien; nu zie ik de racefietsers in de problemen, mijn mountainbike is hiervoor echt veel beter, zij hebben hun voordeel op de weg,maar er zitten er veel banden te plakken nu. het asfalt bereiken we na 33 km, nu nog 25 over kleine weggetjes, langs de noordzijde van een lang Loch. glooien, bochten, en prachtige uitzichten, als je daar tenminste op let. ik zie een (ex militair ?)verbeten man met een onderbeenprothese, sjonge, die moet straks ook die lange run nog doen.

Om 12 u zwaai ik Fort William binnen. ik chip, en kan nu omkleden, alle fietsspullen inpakken, en de loopspullen aandoen, sportdrankpoeder in de Camelbak, ik ga niet met bidons lopen, neem 1,5 l drank, 4 energierepen, en een zakje gedroogde abrikozen mee, met twee loopstokken die opgevouwen ook in de rugzak passen, ik geef de fiets aan Hanni, die neemt de fiets op de auto mee. 12.40u; ik chip weer en begin het Ben Nevispark in te joggen, dan besluit ik zo steil naar boven beter niet te joggen maar snel te wandelen en tegelijk te eten en drinken. steil naar boven; daar pak ik het joggen weer op, en houd de stokken klaar om me bij te sturen of naar boven te trekken. hoger en kouder, prachtig. twee cheerful Britse mannen houden me staande voor een praatje, wat een wonderlijke humor hebben deze mensen hier, het tegendeel van klagen, dat valt me vaak op, een soort humoroptimisme. Afscheid en snel verder, het joggen begint lekker te gaan, over stronken, langs keien, met de stokken op stenen door kleine stroompjes, ik doe zo’n 7/8 p/u.

Het landschap vraagt om aandacht en krijgt een beetje, ik vraag een deelnemer me te fotograferen; elke keer als ik stop en iets uit of in de rugzak wil doen, is dat een tijdsinvestering, zak af, hoes eraf, rits rits, hoes erop, zak omdoen, en de straps, de vastmaakbandjes weer vinden achter mijn rug. als je dan alles weer goed hebt en het begint te regenen zodat je snel de jas moet pakken, dan doe je alles twee keer. op 16 km een lange heel hoog oplopende klim. Het paadje wordt ook door al het (regen)water gebruikt om af te dalen, dus je loopt over keien door water; het pad leidt omhoog schuin naar een pas. magnifiek uitzicht boven, en een tentje; erin ligt een(van de organisatie) jongeman, die tegen mij zegt:(en tegen elke andere deelnemer)" hello, je hebt het bijna gehaald, heel goed, well done, je hoeft nu alleen nog maar naar beneden, en dat gaat makkelijk, over het gras, goeie reis en zet 'm op".  ik vind dat wonderlijk en aardig. ik glijdt naar beneden, drie km regengras en modder.

Beneden twee cheerleader dames die zeggen" well done, nu nog een run 1,5 km naar de kano’s”, die aan de oever van Loch Leven liggen. dit is zout water hier, ik zie het zeewier, dit is de westkust, aan de rechterkant van me kun je zo de zee opvaren; dat doen we niet. ik wordt gekoppeld met Mike uit Manchester, een enorm postuur; ik stel voor dat hij achterin en ik voorin plaatsneem in de kano; we waden door het water en stappen in, dus weer natte boel. we steken deze zeearm over, ik denk een kleine 2 km, ik hoop dat Mike met zijn wilde peddelen ons niet laat omslaan, spreek hem toe om rustig te doen, we halen de overkant, en stappen uit. nu een run naar de finish, vijftig meter met klappende mensen en foto’s, en finish en uitchippen;het is vier uur. gehaald!  een traantje en een zucht; ik omarm Hanni en zij mij. ik krijg een soep, ga zitten in m’n natte kleren en denk: dit was wel echt gaaf !

 

HannienMichel

Ratrace Coast 2 Coast V (dag 1)

Michel verDe kop is er af.

Start was om 7.30, running along een slingerend riviertje, ik liep wel door maar waakte ervoor dat ik niet veel krachten verspeel; toen bij de fietsen, omkleden, goed nadenken, welke kleding aan, welke reserve, sportdrankpoeder in de bidons doen, inpakken, snel een energiereep aanknagen, mobiel in zadeltas, helm op, handschoenen aan, GO !het was 80km met veel hoogteverschillen, soms net 5 km/u, ook tegen de 40 km/u. Veel dreiging van wolken, weinig regen. Onderweg mensen met pech; ketting, banden of billen.

Steeds hoger in de Highlands, met op t laatst n grote afdaling. de energiereep had me misselijk gemaakt, dus ik liet bij 1, verder alleen nog m'n "toverdrank", totaal 1,5 l. Aan het eind fiets wegzetten, stukje running, dan kajak, tot bijna kniediep in het water lopen( met renschoenen) instappen en peddelen; fietsbroek nog aan, wordt nu ook nat. Rennen terug naar de finish, klaar voor vandaag. Daarna, Hanni had de tent opgezet bij Invergarry, goulashsoep aangevuld met rijst, daarna rijstepap; nu ga ik de oude scheerlijnen vervangen, de boer zegt er kan vanavond storm komen.

Morgen is de start om 07.30

Ratrace Coast 2 Coast IV

even lekker typen,

nou, de afgelopen week heb ik niet meer zoveel gesport, en wat kleine ups en downs;

woensdag 02-09 ben ik langs de nieuwe waterweg 16 km gaan lopen, met de schoenen, die ik voor off-road heb, trail running heet dat; ik heb de schoenen bij Bever gekocht, in een soort uitverkoop; prachtig, zitten lekker, ik heb er in mei mee in de Spaanse heuvels gelopen, maar woensdag 02-09 kreeg ik de laatste kilometers pijntjes; thuis bleek dat twee nagels blauw waren geworden; nou heb ik geïnformeerd, te lange nagels? nee dat niet; dan de veters heel los misschien, waardoor je naar voren glijdt bij elke stap? vandaag weer een stuk gelopen, nu met strakke veters; de schoenen leken te klein, te kort; naar de schoenmaker, kunt u wat doen ?

 

“haha, nee, dat is plastic, en stevig ook, het best ga je naar een “runnersworld” schoenwinkel” daar zegt de verkoper; aha, je schoenen zijn een halve maat te klein, neem gewoon een halve groter.

In de loop van de zomer, met veel slipperlopen, zakken je voeten wat uit.goedkoop bleek duurkoop.

Zo heb ik ook nog eens kritisch gefietst; waarom zoveel zadelpijn, terwijl ik pas een dure zeembroek heb gekocht ? onder het fietsen blijkt de broek naar rechts te schuiven, dus de linkerkant gaat zeer doen; moet ik nou terug naar Moordrecht en gaan klagen?

 

Toen heb ik de CO2 patroon geprobeerd, ik dacht, dat kan ik het best hier thuis alvast doen, dan heb ik meer rust; wat blijkt, de band pompt op naar 1,4 bar, dat is zogezegd bar weinig; een andere, de grootste patroon (5,- p st) pompt naar 2 bar, dat is ook te weinig; de fiets heeft ook dikke banden, maar waarom zegt de winkel dan niet, dat ik met deze fiets beter een echte pomp kan kopen ? dus, je begrijpt, ik was niet te spreken over deze winkel -ervaringen; maar goed, nu, met nieuwe schoenen, en een echte pomp, en de “scheve” broek, gaan we morgen dan eindelijk naar Schotland.

Naast de downs wil ik je een “up” niet onthouden; gisteren keek ik op een Schotland weersvooruitzicht en wat stond daar; zaterdag en zondag droog, 16 graden en OOSTenwind ! ongelofelijk, ik waai zo naar de finish.

 

Inmiddels verandert dat beeld wel weer: zaterdag mooi en zondag wind uit west en regen; dat is ook prima.

Ik heb nog geoefend met wiel uit de fiets halen; de filmpjes op internet zeggen dat het echt heel makkelijk is, maar dat zegt dan iemand die het al tien jaar doet, en geen een filmpje liet zien wat er moeilijk aan kan zijn; bij hun zit de derailleur nooit in de weg; nou ja, ik heb het achterwiel nu 27x in en uit gehaald, en nu gaat het goed !

kortom mensen, ik ben er aan toe om maar ’ns te gaan. ik zal vanuit Schotland af en toe een whatsapp sturen.

 

groet,

Michel

Michel ver

OPROEP TV programma ‘Voor ik het vergeet’

Voor de nieuwe televisie reeks 'Voor ik het vergeet', zijn wij- de makers van het programma 'Het mooiste meisje van de klas'- op zoek naar mensen met een gezin die recentelijk geconfronteerd zijn met de diagnose dementie (in een van de vele vormen, waaronder FTD).

Lees meer: OPROEP TV programma ‘Voor ik het vergeet’

Ratrace Coast 2 Coast III

Het is bijna zover, Michel gaat volgende week vertrekken!

 

hierbij weer een update van de training, de komende week zal de training vooral mentaal zijn ;-)

 

zo, even verslagje bijwerken;

maandag 31-08 heb ik met Hanni, mijn vrouw, een loopje gedaan van 9 km;

het was broeierig warm, tussen de middag, in no time plakten alle kleren;

ik heb ’n gewoonte ontwikkeld om mensen te groeten onderweg, maar

sportende mannen met verbeten gezicht groeten niet terug, mannen met

zonnebrillen ook niet, jongedames ook niet en uit piëteit groet ik die ook niet meer,

dan hoeven ze dat ook niet te weigeren te beantwoorden; er is één groep mensen

die gegarandeerd wel teruggroet, als ze me niet al voor zijn; de reizigers, mensen met volle bepakking op hun fiets en een glimlach op hun gezicht, die hebben hun geest open voor alles wat ze tegenkomen.


dinsdag 1-09 ben ik met de bike naar Moordrecht gefietst, om die tik uit de trapas te laten halen; dat is ze gelukt; in de winkel wachtend heb ik weer wat spulletjes gekocht, zoals de Co2 pomp, met een paar patronen formaat halve balpen, mooie uitvinding. op de terugweg viel me wel weer op hoe hard mijn zadel is, ongeveer zoals hout; ik ga veel verzitten, onderweg, om de bloedsomloop een kans te geven overal te kunnen stromen; ’s avonds kreeg ik ’n mail van Jon dat ze de just giving site in de gaten houdt en er als “anoniem” een donatie heeft gedaan; ik vermoedt dat zij het is die het totaalbedrag aanvulde tot mijn streefbedrag van 2000 €. die site heeft goed werk verricht, het was voor mij erg handig en eenvoudig, en voor de gevers ook prettig dat zij geen geld naar mij persoonlijk hoeven overmaken.

 

De donateurs kwamen uit alle hoeken van mijn vrienden-en kennissenkring, mensen van vroeger, van m’n sportverenigingen, buren, ex’en, onze ex accountant, donaties uit Duitsland, iemand die we in Polen hebben leren kennen, Geller, die vorig jaar liep en onze tennisleraar.

Naarmate die lijst van donateurs langer werd, groeide natuurlijk ook het gevoel, dat ik de eindstreep hoe dan ook moet halen.

Michel Loch

Deze site gebruikt cookies.

Als u geen cookies wilt gebruiken, stel dit dan in bij uw browser. Meer informatie?

Ik begrijp het

deze tekst