Coast 2 coast update VI (behaald)

even een update, dat zal trouwens wel de laatste zijn, bedenk ik me nu.

De race

Vrijdag 11 heb ik de fiets weggebracht naar de transition zone; met daarbij de rugzak met alle fietskleding, bidons, energiedrankpoeder etc; dat was een flinke uitdaging, om goed te bedenken, wat je allemaal nodig hebt; dankzij Hanni is dat gelukt. wéér pasta gegeten (al 'n week) vroeg naar bed.

Zaterdag 12 om 6 uur op, Hanni maakte een berg havermout, loopkleding gaat aan. Om 7u naar Nairn, aan de oever van Moray Firth (is Noordzee). Om 7.30 is m’n chip ingecheckt, en sta ik met alle anderen klaar. Het is niet een enorme massa mensen, ik hoor later ongeveer 500 deelnemers aan de tweedaagse. start en run, langs een kronkelende beek, 11 km naar Cawdor Castle waar de fietsen staan te popelen. het lopen gaat lekker, het is een heel smal kronkelig pad, nauwelijks plek om elkaar te passeren; het kan wel, dankzij de enorme vriendelijkheid van de mensen; alles is cheer up, you’re doing well, en no problem.

Ik rende niet als een dolle, rustige 9,5 p/u. om 9 u bij de fiets. iedereen kleedt om, ik schud het sportdrankpoeder in de bidons en in de Camelbak, een plastic zak met drinkslang. op weg om 9.16u.  Heerlijk, een afdaling, wat een uitvinding, dat fietsen. ongemerkt ga iksteeds harder, ook heuvelop, maar dat mag niet, er komt nog zo veel. gas terug.

Ik haal mensen in, en wordt ook ingehaald; af en toe zeg je iets, you’re OK ? yes, I’m fine, thank you. Het zijn landbouwvelden, golvend, de oostkust is vruchtbaar, de glooiingen nog niet enorm; als je flink vaart maakt downhill haal je al de helft van de volgende heuvel. langzaam wordt het steiler en ook ruiger landschap, de tweede helft van de 80 km is het flink klimmen en dan ook lekker hard dalen, alles tussen 5 en 40 km/u. het laatst is een lange klim door een verlaten reuzenheuvel met veel wind, en dan een 4km steile afdaling, daar heb ik wel mijn snelheidsrecord gebroken.

In Fort Augustus gaat de fiets weer in een omheining, ik chip m’n aanwezigheid, doe de rugzak af en nu run door het stadje, langs een groepje Japanse toeristen, naar de oever van Loch Ness; daar (kreun !) met de loopschoenen aan door het water lopen met een onbekende Brit, en 'n 2 persoonskano, als het kniediep wordt gaan we in de kano en peddelen; nu is ook m’n fietsbroek nat; we ronden een boei op een paarhonderd meter en terug naar de kant, zwemvest uit en run naar de finishchip. tijd ergens rond 13u.

De tweede dag begint weer om 6u met ontbijt, en een AA drank, dan start ik om 7.40u. eerst langs een kanaaltje, de oostkust en westkust zijn met ingenieuze kanalen en sluisjes verbonden, met ik meen 30 meter hoogteverschil.

Dan, na 10 km gaan we mountainbiken, steil een bergpad op, voor me valt iemand met zijn fiets en klimpedalen

in de struiken, op de kop; krabbelt ook weer op, met Engels humorgemopper. steil, mul zand, grind, boomwortels, zo ziet het pad eruit; nu veel mensen met materiaalpech, lekke banden, gebroken ketting; nu wordt het pad minder kronkelend, langer en breder, maar de hele tijd  flink klimmen en dalen. ergens, ik daal hard af over een dirt road, zie ik dat over de hele breedte van het pad allemaal stenen, zoals ze bij de NS tussen de rails liggen, hard kantig vuistgroot, een 20m strook;

Ik besluit mijn fiets te vertrouwen en vol door te gaan; wow, het lukt; er komen nog 5 of 6 van die stroken met keien; nu zie ik de racefietsers in de problemen, mijn mountainbike is hiervoor echt veel beter, zij hebben hun voordeel op de weg,maar er zitten er veel banden te plakken nu. het asfalt bereiken we na 33 km, nu nog 25 over kleine weggetjes, langs de noordzijde van een lang Loch. glooien, bochten, en prachtige uitzichten, als je daar tenminste op let. ik zie een (ex militair ?)verbeten man met een onderbeenprothese, sjonge, die moet straks ook die lange run nog doen.

Om 12 u zwaai ik Fort William binnen. ik chip, en kan nu omkleden, alle fietsspullen inpakken, en de loopspullen aandoen, sportdrankpoeder in de Camelbak, ik ga niet met bidons lopen, neem 1,5 l drank, 4 energierepen, en een zakje gedroogde abrikozen mee, met twee loopstokken die opgevouwen ook in de rugzak passen, ik geef de fiets aan Hanni, die neemt de fiets op de auto mee. 12.40u; ik chip weer en begin het Ben Nevispark in te joggen, dan besluit ik zo steil naar boven beter niet te joggen maar snel te wandelen en tegelijk te eten en drinken. steil naar boven; daar pak ik het joggen weer op, en houd de stokken klaar om me bij te sturen of naar boven te trekken. hoger en kouder, prachtig. twee cheerful Britse mannen houden me staande voor een praatje, wat een wonderlijke humor hebben deze mensen hier, het tegendeel van klagen, dat valt me vaak op, een soort humoroptimisme. Afscheid en snel verder, het joggen begint lekker te gaan, over stronken, langs keien, met de stokken op stenen door kleine stroompjes, ik doe zo’n 7/8 p/u.

Het landschap vraagt om aandacht en krijgt een beetje, ik vraag een deelnemer me te fotograferen; elke keer als ik stop en iets uit of in de rugzak wil doen, is dat een tijdsinvestering, zak af, hoes eraf, rits rits, hoes erop, zak omdoen, en de straps, de vastmaakbandjes weer vinden achter mijn rug. als je dan alles weer goed hebt en het begint te regenen zodat je snel de jas moet pakken, dan doe je alles twee keer. op 16 km een lange heel hoog oplopende klim. Het paadje wordt ook door al het (regen)water gebruikt om af te dalen, dus je loopt over keien door water; het pad leidt omhoog schuin naar een pas. magnifiek uitzicht boven, en een tentje; erin ligt een(van de organisatie) jongeman, die tegen mij zegt:(en tegen elke andere deelnemer)" hello, je hebt het bijna gehaald, heel goed, well done, je hoeft nu alleen nog maar naar beneden, en dat gaat makkelijk, over het gras, goeie reis en zet 'm op".  ik vind dat wonderlijk en aardig. ik glijdt naar beneden, drie km regengras en modder.

Beneden twee cheerleader dames die zeggen" well done, nu nog een run 1,5 km naar de kano’s”, die aan de oever van Loch Leven liggen. dit is zout water hier, ik zie het zeewier, dit is de westkust, aan de rechterkant van me kun je zo de zee opvaren; dat doen we niet. ik wordt gekoppeld met Mike uit Manchester, een enorm postuur; ik stel voor dat hij achterin en ik voorin plaatsneem in de kano; we waden door het water en stappen in, dus weer natte boel. we steken deze zeearm over, ik denk een kleine 2 km, ik hoop dat Mike met zijn wilde peddelen ons niet laat omslaan, spreek hem toe om rustig te doen, we halen de overkant, en stappen uit. nu een run naar de finish, vijftig meter met klappende mensen en foto’s, en finish en uitchippen;het is vier uur. gehaald!  een traantje en een zucht; ik omarm Hanni en zij mij. ik krijg een soep, ga zitten in m’n natte kleren en denk: dit was wel echt gaaf !

 

HannienMichel